Styl Japandi we wnętrzach – harmonia w praktyce
Autres actions
Zaczęło się od jednej rzeczy – chciałam pozbyć się chaosu w salonie o powierzchni 32 metrów. Styl japandi we wnętrzach okazał się dla mnie objawieniem, bo łączy surową prostotę skandynawskiego designu z japońskim szacunkiem dla materiałów. Zamiast kupować kolejne bibeloty, postawiłam na stół z litego dębu z widocznymi słojami i krzesła z forniru bukowego, które po latach nadal mają ciepły odcień. W kuchni zamontowałam blat z konglomeratu kwarcowego w odcieniu ryżu – łatwy do czyszczenia, a przy tym nie chłodzi dł granit. Kluczowa zasada: każdy przedmiot ma pełnić funkcję, a nie tylko stać na widoku. W praktyce oznacza to, że w szafie w przedpokoju trzymam tylko to, czego używam w danym sezonie – reszta ląduje w przechowalni.
Mieszkanie w bloku z lat 70. postawiło przede mną wyzwanie – niskie sufity i małe pomieszczenia. W sypialni, gdzie mieści się tylko łóżko i szafa, zdecydowałam się na łóżko z pojemnikiem na pościel, które podnosi się na gazowych amortyzatorach. To rozwiązanie uratowało mnie przed kupnem dodatkowej komody – pod materacem mieszczą się cztery kołdry i sześć poduszek. W salonie, który służy też za jadalnię, postawiłam na kanapę z funkcją spania, obitą lnem w kolorze naturalnego beżu. Mechamizm rozkładania jest prosty – wystarczy pociągnąć za uchwyt, a siedzisko wysuwa się do przodu, tworząc płaską powierzchnię. Gdy przyjeżdżają goście, śpią na materacu piankowym o grubości 16 cm, który leży na stelazu listwowym schowanym w podstawie mebla. Wersalka z tapicerką welurową w kolorze mchu dodaje tekstury, ale trzeba przyznać – welur zbiera kurz, więc odkurzam ją co tydzień.
W kuchni, gdzie brak miejsca na szafki wiszące, zastosowałam otwarte półki z sosny olejowanej, na których stoją tylko ceramiczne miski i szklane słoje. Styl japandi we wnętrzach uczy, że mniej znaczy więcej, ale to wymaga dyscypliny – każdego wieczoru odkładam na miejsce kubek, który inaczej zalegałby na blacie. W łazience o powierzchni 4 metrów kwadratowych postawiłam na umywalkę nablatową z kamionki i baterię ścienną, co dało złudzenie przestrzeni. Podłoga z desek dębowych w jodełkę, choć piękna, wymaga regularnego olejowania – robię to raz w roku, używając naturalnego oleju z woskiem. Największym problemem okazało się przechowywanie ręczników – znalazłam kosz z wikliny, który stoi obok pralki, a w środku mieszczą się trzy komplety.
Gdy zaczynałam urządzać mieszkanie, myślałam, że wystarczy kupić kilka mebli z IKEI i dodać bambusowe dodatki. Szybko zrozumiałam, że styl japandi we wnętrzach wymaga uważności przy wyborze tkanin i kolorów. Zamiast syntetycznych dywanów wybrałam wełniany chodnik w odcieniu grafitu – jest ciężki, ale nie mechaci się i tłumi dźwięki. W sypialni zrezygnowałam z zasłon na rzecz rolet rzymskich z lnu, które przepuszczają rozproszone światło. Przy okazji odkryłam, że mechanizm DL w roletach pozwala na precyzyjne ustawienie kąta nachylenia – rano wpuszczam tylko smugę słońca, a wieczorem całkowicie zacieniam pokój. Tapicerka welurowa na fotelu bujanym wymaga czyszczenia parą – robię to dwa razy w roku, bo inaczej pojawiają się zacieki.
Przechowywanie pościeli to dla wielu osób bolączka, zwłaszcza w małych mieszkaniach. W moim przypadku sprawdziło się łóżko z pojemnikiem na pościel, które ma przestrzeń o głębokości 30 cm – mieszczą się tam letnie kołdry, prześcieradła i poszewki. W salonie kanapa z funkcją spania ma schowek na poduszki – wystarczy unieść siedzisko, a pod spodem znajdziesz miejsce na trzy poduszki dekoracyjne. Wersalka, którą kupiłam do pokoju gościnnego, ma wbudowany stelaż listwowy, co zapewnia wentylację materaca. Materac piankowy 16 cm jest na tyle twardy, że nie ugina się pod ciężarem, ale trzeba go obracać co miesiąc, żeby nie powstały odkształcenia. Mechanizm DL w szafie przesuwnej działa bez zarzutu – drzwi chodzą cicho na prowadnicach, a wewnątrz mam system organizerów na buty i torebki.
Naturalne materiały wymagają pielęgnacji – to fakt, który często pomijamy, zachwycając się zdjęciami z katalogów. Drewniane blaty w kuchni olejuję co trzy miesiące, używając mieszanki oleju lnianego i terpentyny. Len na kanapie z funkcją spania trzeba prać w 30 stopniach, ale suszenie na płasko trwa dwa dni. Styl japandi we wnętrzach to dla mnie codzienna praktyka – zamiast kupować nowe rzeczy, naprawiam stare. Zegar ścienny z drewna orzechowego dostałam od babci i po wymianie mechanizmu chodzi jak nowy. Wazon z gliny, który pękł, skleiłam japońską metodą kintsugi – złota żyła stała się ozdobą. W przedpokoju wisi lustro w drewnianej ramie, które optycznie powiększa przestrzeń, a pod nim ławeczka z siedziskiem z wikliny.
Przyjaciele często pytają, czy nie tęsknię za kolorami i wzorami. Prawda jest taka, że w stylu japandi chodzi o faktury i odcienie – beż, écru, szarość i czerń tworzą spokojne tło dla codziennego życia. W sypialni mam pled z wełny merynosa w kolorze surowej wełny, a na podłodze dywan z sizalu, który daje przyjemny chłód latem. Jedynym akcentem kolorystycznym jest donica z ceramiki w kolorze khaki, w której rośnie monstera. Rośliny to ważny element – oczyszczają powietrze i wprowadzają życie do wnętrza. Wybrałam gatunki odporne na półcień, bo w mieszkaniu od strony północnej słońce pojawia się tylko rano. Podlewam je raz w tygodniu, a raz w miesiącu przecieram liście wilgotną szmatką.
Ostatnim wyzwaniem było oświetlenie – w bloku z lat 70. gniazdka są w złych miejscach. Postawiłam na lampy stojące z abażurami z papieru ryżowego, które dają miękkie, rozproszone światło. W kąciku do czytania zamontowałam kinkiet z regulowanym ramieniem, który oświetla fotel, ale nie razi w oczy. W sypialni zrezygnowałam z lampki nocnej na rzecz taśmy LED zamontowanej pod ramą łóżka – włącza się czujnikiem ruchu, gdy wstanę w nocy. Styl japandi we wnętrzach to dla mnie proces – zaczynam doceniać pustkę i ciszę, które dają przestrzeń do oddychania. Każdy mebel ma swoją historię, a każda szafa jest zorganizowana tak, by nie gromadzić rzeczy, które nie są potrzebne. W końcu mniej naprawdę znaczy więcej, ale trzeba to wypraktykować.